۱۹ خرداد ۱۳۹۹
خرداد ۱۹, ۱۳۹۹

علل ، علایم و درمان عفونت گوش میانی

خرداد ۱۹, ۱۳۹۹ ۰ دیدگاه

علل ، علایم و درمان عفونت گوش میانی

عفونت گوش (که گاهی اوقات اوتیت میانی حاد خوانده می شود) یک عفونت گوش میانی است ،فضای پر از هوا در پشت پرده گوش که حاوی استخوان های کوچک لرزشی گوش است.کودکان بیشتر از بزرگسالان احتمال ابتلا به عفونت گوش را دارند.


از آنجا که عفونت های گوش اغلب به خودی خود پاک می شوند ، درمان با کنترل درد و نظارت بر مشکل ممکن است شروع شود. بعضی اوقات ، از آنتی بیوتیک ها برای پاک کردن عفونت استفاده می شود. بعضی از افراد مستعد ابتلا به عفونت های متعدد گوش هستند. این می تواند باعث مشکلات شنوایی و سایر عوارض جدی شود.

علائم عفونت گوش میانی:

شروع علائم و نشانه های عفونت گوش میانی معمولاً سریع است.

کودکان :

علائم شایع در کودکان عبارتند از:

– درد گوش به خصوص هنگام خوابیدن

– مشکل خواب

– گریه بیش از حد معمول

– نق نق کردن

– شنیدن یا پاسخ دادن به صداها مشکل دارید

– از دست دادن تعادل

– تب ۳۸ درجه سانتیگراد یا بالاتر

– تخلیه مایعات از گوش

– سردرد

– از دست دادن اشتها

بزرگسالان :

علائم رایج در بزرگسالان شامل موارد زیر است:

– درد گوش

– تخلیه مایعات از گوش

-مشکل در شنوایی

عوارض عفونت گوش میانی, درمان عفونت گوش میانی وسرگیجه
علل بروز عفونت گوش میانی

علل عفونت گوش میانی :

عفونت گوش در اثر باکتری یا ویروس در گوش میانی ایجاد می شود. این عفونت غالباً ناشی از بیماری دیگری مانند سرماخوردگی ، آنفولانزا یا حساسیت است که باعث احتقان و تورم معابر بینی، گلو و شیپور استاش می شود.

نقش لوله های استاش :

لوله های استاش یک جفت لوله باریک هستند که از هر گوش میانی تا بالا در قسمت پشت گلو ، پشت معابر بینی حرکت می کنند. لوله های استاش وظایف زیر را انجام می دهند:

– فشار هوا را در گوش میانی تنظیم می کند.

– هوا را در گوش تازه می کند.

– ترشحات طبیعی را از گوش میانی تخلیه می کند.

لوله های استاش می توانند متورم و مسدود شده و ایجاد مایعات در گوش میانی شوند. این مایع می تواند آلوده شده و باعث علائم عفونت گوش شود.

در کودکان ، لوله‌های استاش ​​باریک و افقی تر هستند و این باعث می شود که تخلیه آنها سخت تر باشد و احتمال گرفتگی بیشتر شود.

نقش آدنوئیدها :

آدنوئیدها دو لایه کوچک از بافت هستند که در قسمت پشت بینی وجود دارد و به نظر می رسد در فعالیت سیستم ایمنی بدن نقش دارند.

از آنجا که آدنوئیدها نزدیک به لوله های استاش هستند ، تورم آدنوئیدها ممکن است لوله ها را مسدود کند. این می تواند به عفونت گوش میانی منجر شود. تورم و تحریک آدنوئیدها به احتمال زیاد در عفونت گوش در کودکان نقش دارند زیرا کودکان نسبت به بزرگسالان دارای آدنوئیدهای نسبتاً بیشتری هستند.

شرایط مرتبط :

شرایط گوش میانی که ممکن است مربوط به عفونت گوش باشد یا منجر به مشکلات گوش میانی مشابه شود ، شامل موارد زیر است:

اوتیت مدیا با افیوژن یا تورم و تجمع مایعات (افیوژن) در گوش میانی بدون عفونت باکتریایی یا ویروسی: این ممکن است اتفاق بیفتد زیرا مایعات پس از بهتر شدن عفونت گوش ادامه می یابند. همچنین ممکن است به دلیل برخی از عملکردها یا انسداد غیر عفونی لوله های استاش ایجاد شود.

اوتیت مزمن با افیوژن : هنگامی رخ می دهد که مایعات در گوش میانی باقی مانده و بدون عفونت باکتریایی یا ویروسی بازگردند. این باعث می شود کودکان مستعد ابتلا به عفونت گوش میانی باشند و ممکن است بر شنوایی تأثیر بگذارد.

اوتیت مزمن خلط آور مزمن : عفونت گوش که با درمان های معمول از بین نمی رود. این می تواند به سوراخی در پرده گوش منجر شود.

عوارض عفونت گوش میانی, درمان عفونت گوش میانی وسرگیجه
عفونت گوش میانی

عوامل خطر عفونت گوش میانی :

عوامل خطر عفونت میانی گوش شامل موارد زیر است:

سن : کودکان در سنین ۶ ماه تا ۲ سال به دلیل اندازه و شکل لوله های استاش و به دلیل اینکه سیستم ایمنی بدن آنها هنوز در حال پیشرفت است مستعد ابتلا به عفونت گوش هستند.

گروه مراقبت از کودکان : کودکانی که در تنظیمات گروهی مورد مراقبت قرار می گیرند ، بیشتر از کودکانی که در خانه می مانند ، دچار سرماخوردگی و عفونت گوش می شوند.

تغذیه نوزادان : نوزادانی که از بطری نوشیدن می کنند ، به خصوص هنگام خوابیدن ، بیشتر از کودکانی که از شیر مادر تغذیه می شوند ، دارای عفونت گوش هستند.

عوامل فصلی : عفونت گوش بیشتر در پاییز و زمستان شایع است. افراد مبتلا به آلرژی فصلی ممکن است در صورت زیاد بودن تعداد گرده ، در معرض خطر عفونت گوش بیشتری قرار می گیرند.

کیفیت هوا ضعیف است : قرار گرفتن در معرض دود دخانیات یا میزان بالای آلودگی هوا می تواند خطر عفونت گوش را افزایش دهد.

عوارض عفونت گوش میانی, درمان عفونت گوش میانی وسرگیجه
این عفونت می تواند منجر به آسیب به استخوان و تشکیل کیست پر از چرک شود

عوارض عفونت گوش میانی :

بیشتر عفونت های گوش میانی باعث عوارض طولانی مدت نمی شوند. عفونت گوش که دوباره و دوباره اتفاق می افتد می تواند منجر به عوارض جدی شود:

شنوایی مختل شده : کم شنوایی خفیفی که می آید و می رود با عفونت گوش بسیار شایع است ، اما معمولاً بعد از پاک شدن عفونت بهتر می شود. عفونت های گوش که دوباره و دوباره اتفاق می افتد ، یا مایعات در گوش میانی ، ممکن است به کاهش شنوایی قابل توجه تر منجر شود. در صورت آسیب دائمی در پرده گوش یا سایر ساختارهای گوش میانی ، ممکن است افت شنوایی دائمی رخ دهد.

تأخیر گفتاری یا رشدی : اگر شنوایی به طور موقت یا دائمی در نوزادان و کودکان نوپا اختلال ایجاد شود ، ممکن است در مهارتهای گفتاری ، اجتماعی و رشدی دچار تاخیر شوند.

گسترش عفونت : عفونت های درمان نشده یا عفونت هایی که به خوبی جواب نمی دهند می توانند به بافتهای اطراف گسترش پیدا کنند. عفونت ماستوئید ، برآمدگی استخوانی در پشت گوش ، ماستوئیدیت نامیده می شود. این عفونت می تواند منجر به آسیب به استخوان و تشکیل کیست پر از چرک شود. به ندرت ، عفونتهای جدی گوش میانی به سایر بافتهای جمجمه ، از جمله مغز یا غشاهای اطراف مغز (مننژیت) گسترش می یابد.

پاره شدن پرده گوش: بیشتر پارگی های پرده گوش در طی ۷۲ ساعت بهبود می یابند. در بعضی موارد ، ترمیم جراحی لازم است.

جلوگیری از عفونت گوش میانی :

نکات زیر ممکن است خطر ابتلا به عفونت گوش را کاهش دهد:

از سرماخوردگی و سایر بیماری ها پیشگیری کنید: به فرزندان خود بیاموزید که مرتباً دستهای خود را بشویید و ظروف غذا و آشامیدنی را به اشتراک نگذارید. به فرزندان خود بیاموزید که هنگام سرفه یا عطسه جلوی دهان خود را بگیرند.

از دود دست دوم خودداری کنید: مطمئن شوید که هیچ کس در خانه شما سیگاری نمی کند. دور از خانه ، در محیط های بدون دود بمانید.

به کودک شیر دهید: در صورت امکان ، حداقل شش ماه از شیر مادر تغذیه کنید. شیر مادر حاوی آنتی بادی است که می تواند از عفونت گوش محافظت کند.